آیا آن جا که میایستی
حکایت جانهاییست
که در انتظار نوبت خویشند
تا گُر گیرند؟
آیا آن جا که میگذری
انبوهیی رودهاست
که گلوی مردگان را
میجویند و باز پس نمیدهند؟
کمانداران و آبزیان
غرق میشوند دست در آغوش
و بر هر ریگ که فرود میآیند
صدای مرا میشنوند
که نمیخواستم بمیرم.
+
نوشته شده در جمعه هفدهم خرداد 1387ساعت 15:23 توسط هوشنگ چالنگی
