هوشنگ چالنگی

شعرها..نقدها...مصاحبه ها

زنگوله تنبل را اینجا به خوان برسانید

با قلبي ديگر بيا/ اي پشيمان / اي پشيمان / تا زخم هايم را به تو باز نمايم / من كه اينك / از شيارهاي تازيانه قوم تو / پيراهني كبود به تن دارم.

عرفان حاكم بر شعر چالنگي عرفاني نيست كه آقاي براهني از آنها به برش هاي شكيل متون عرفان ياد مي كند؛ همان عرفان ارتجاعي كه در متون ما همواره به نفع آسمان ها و نيروي ماوراءالطبيعه ختم مي شود، بلكه برعكس عرفاني است كاملازميني و پويا كه در آن انسان با خواندن آن به زمين و زيبايي هاي آن دل مي بندد و حتي تا تحقير مرگ پيش مي رود: <اما من دورم دور / و مي توانم در اين يال ها بخزم / و مرگ را تحقير كنم

+ نوشته شده در پنجشنبه دهم اردیبهشت 1388ساعت 16:13 توسط هوشنگ چالنگی

مرابیدار میکند
پلکهایم را میفشارد
زنبوری کور که در خونم به رنگ سبز تهدیدش میکنم

با من گوش میدهد
صدای باد را که در پیراهن "گورزا" میپیچد
در باران رهایم میکند تا یالهایم را ببویم

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ

نوشته های پیشین

اردیبهشت 1388
اسفند 1387
آبان 1387
شهریور 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387

پیوندها

پاتراک
namajafari
صدای مستقل ادبیات ایران
رادیو سه پنج
پرویزاسلامپور
بیژن الهی
بهرام اردبیلی
رضابراهنی
علی باباچاهی
هوتن نجات
غزاله علیزاده
هوشنگ ایرانی

RSS

.نشرالکترونیکی سه پنج.

رن/فریدریش هلدرلین/بیژن الهی

..به یادبعدازظهرهای آفتاب..

..پسرمسخره ی پیکاسوهستم..